Spreeuwen | Sturnidae

Rhabdornis, starlings and mynas | Estorninos

De familie hoort in dit gebied niet van nature thuis: in 1890 werden enkele tientallen vogels in een stadspark aan de oostkust losgelaten, waarna ze zich in een halve eeuw over het hele continent verspreidden, en op de eilanden in de Stille Oceaan is een andere vertegenwoordiger uitgezet die daar in dorpen en langs wegen leeft. Het zijn stevige, kortstaartige vogels met een spitse snavel, die over de grond lopen in plaats van te huppen, met een doelgerichte, licht wiebelende pas. Het glanzende verenkleed draagt in de herfst lichte veerpunten die in de loop van de winter afslijten, zodat de vogel tegen het voorjaar zonder te ruien donker en metaalglanzend wordt. De zang is een lange, ongeordende reeks fluitjes, klikken en ratels waarin nagebootste geluiden van andere vogels en van machines worden ingevoegd. Er wordt in holtes gebroed, die met veel vertoon op andere holenbroeders worden veroverd. Buiten het broedseizoen slapen de vogels met duizenden bijeen en draaien ze voor het invallen van de duisternis in dichte, samenhangende wolken boven de slaapplaats.