Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Groene aratinga
Groene aratinga | Psittacara holochlorus
Green Parakeet | Aratinga Verde
De groene aratinga is, op wisselende rode spikkels op wang en keel na, geheel groen — een aratinga die juist herkend wordt aan het ontbreken van tekening. Van huis uit een vogel van de laaglanden van Mexico, bereikt hij de zuidpunt van Texas, waar een deel van de aanwezigheid mogelijk een natuurlijke uitloper van dat Mexicaanse areaal is en een deel teruggaat op ontsnapte kooivogels.
Geluid
Scherpe, piepende noten en luid, schor geschreeuw, met in de vlucht een rollende, hoge skriek-skriek. Een groep die overtrekt is ver te horen; foeragerend in de boomkruin wordt er zachter en korter gekwetterd.
Opname: Rodolfo Salinas-Villarreal — CC BY-NC-SA 4.0 · San Nicolás de los Garza, San Nicolás de los Garza, Nuevo Leon, Mexico · xeno-canto
Herkenning
Overwegend groen, van onderen geler, met een olijfgele onderkant aan staart en slagpennen en geelgroene ondervleugeldekveren. Keel en wangen kunnen wisselende hoeveelheden rode spikkels dragen, maar sommige vogels missen die volledig. Het oog is oranjerood met een lichte, beige huid eromheen, de snavel hoornkleurig en de poten bruinachtig.
Verwarringssoorten
De nandayparkiet heeft een zwart gezichtsmasker en een zwarte snavel; die combinatie ontbreekt bij de groene aratinga volledig. De roodmaskeraratinga en guayaquilaratinga hebben veel uitgebreider rood op de kop, terwijl de groene aratinga hooguit spikkels toont en bij sommige vogels helemaal geen rood. Zonder rode spikkels is de soort van andere geheel groene Psittacara-soorten alleen aan de verspreiding te onderscheiden.
Leefgebied
Halfopen landschap met loofverliezend bos, galerijbos langs rivieren en struikgewas, van zeeniveau tot ongeveer 2000 meter; vochtig laaglandregenwoud wordt gemeden. In dit gebied vooral akkerland, boomgaarden en stadsranden in het Rio Grande-dal van Zuid-Texas.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld volgens de USNVC — de vegetatie-indeling van de Verenigde Staten en Canada — en CMECS voor zee en kust.
Verspreiding en trek
Zijn oorspronkelijke gebied ligt in de laaglanden van Mexico: de nominaatvorm van Nuevo León en Tamaulipas tot Veracruz in het oosten, een andere ondersoort in Sonora, Sinaloa en Chihuahua in het noordwesten. In het Rio Grande-dal van Zuid-Texas is hij gevestigd; de herkomst van die groep staat niet vast en kan zowel een natuurlijke uitbreiding vanuit het nabije Mexicaanse areaal als aanvulling door ontsnapte kooivogels zijn. Trekken doet hij niet: de vogels blijven het hele jaar in dezelfde streek.
- Jaarrond
- Broedvogel (zomer)
- Doortrek
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Waar en wanneer kijken
Zoek eerst naar wat ontbreekt: geen zwart masker, geen uitgebreid rood op de kop, gewoon groen met hooguit een paar spikkels op de keel. In het Rio Grande-dal is dat voldoende om de soort van de andere ingeburgerde aratinga's te onderscheiden.
Staat van instandhouding
De wereldwijde populatie wordt op ongeveer tweehonderdduizend volwassen vogels geschat en neemt af, al is de soort niet bedreigd (LC). Voor de populatie in Zuid-Texas bestaat geen aparte beoordeling. Er is in dit gebied geen gemelde schade aan landbouw.
Wetenschappelijke naam
Psittacara holochlorus | (Sclater, 1859)
Sclater beschreef de soort in 1859; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors, als samenstelling van het Latijnse psittacus, 'papegaai', en het Tupi-woord ara, 'ara'. holochlorus is Grieks voor 'geheel groen', naar het vrijwel egale verenkleed.