Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Guayaquilaratinga
Guayaquilaratinga | Psittacara erythrogenys
Red-masked Parakeet | Aratinga de Guayaquil
De guayaquilaratinga is een forse groene parkiet met een vrijwel geheel rode kop en een rode nek, waarvan bijna de helft van de lengte uit de staart bestaat. Van huis uit een vogel van het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru, is hij ingeburgerd in een reeks steden in Californië, als nakomeling van ontsnapte en losgelaten kooivogels.
Geluid
Een hard, tweelettergrepig geschreeuw, schor en ver dragend, dat vooral in de vlucht wordt geuit. Zittend in een boom is de soort veel stiller, met alleen kortere, zachtere roepjes tussen het voeren door.
Voor deze soort is nog geen vrij gelicentieerde opname gevonden; hieronder staat wel waar je op moet letten.
Herkenning
Overwegend groen, met een vrijwel geheel rode kop die van voorhoofd tot in de nek doorloopt — bij deze soort dus niet beperkt tot een masker rond het oog. Onder de vleugel, op de nek en op de dijen zit eveneens rood, en aan de voorrand van de vleugel. De lichte, langgerekte oogring valt op tegen het rood. Jonge vogels zijn tot ongeveer vier maanden nog geheel groen.
Verwarringssoorten
De roodmaskeraratinga (Psittacara mitratus), die eveneens in Californië voorkomt, heeft een groene in plaats van rode nek en een wisselende, vaak veel kleinere hoeveelheid rood rond het oog. De nandayparkiet heeft een zwart gezichtsmasker en een zwarte snavel, geen rood. Jonge, nog geheel groene vogels van deze soort zijn van andere groene parkieten alleen te onderscheiden aan de opvallende lichte oogring en de lange staart.
Leefgebied
Oorspronkelijk jungle en loofverliezend bos, met een aanpassing aan halfwoestijn en buitenwijken beneden de 1500 meter. In dit gebied vooral steden in Californië met hoge bomen en palmen voor vrucht en bloesem.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld volgens de USNVC — de vegetatie-indeling van de Verenigde Staten en Canada — en CMECS voor zee en kust.
Verspreiding en trek
Zijn oorspronkelijke gebied ligt in het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru; dat valt buiten deze kaart. In Noord-Amerika is hij ingeburgerd uit ontsnapte kooivogels, met broedende groepen in onder meer San Francisco, San Diego County, Los Angeles, de San Gabriel Valley, Sunnyvale, Orange County, Palo Alto en Long Beach; kleinere groepen zijn ook op Hawaï gemeld. Trekken doet hij niet: de vogels blijven het hele jaar in dezelfde streek.
- Jaarrond
- Doortrek
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Waar en wanneer kijken
Kijk naar de nek: bij deze soort loopt het rood van de kop door tot in de nek, terwijl de verwante roodmaskeraratinga daar groen blijft. De lange, lichte oogring is ook bij jonge, nog groene vogels al te zien.
Staat van instandhouding
De soort staat wereldwijd te boek als gevoelig: de populatie neemt af door de handel in kooivogels en het verlies en de versnippering van leefgebied in Ecuador en Peru. De ingeburgerde populaties in Californië vallen buiten die beoordeling en groeien daar.
Wetenschappelijke naam
Psittacara erythrogenys | Lesson, 1844
Lesson beschreef de soort in 1844; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors, als verkleinwoord van het Latijnse psittacus, 'papegaai'. erythrogenys is Grieks voor 'met rode wangen', naar de kleur van de kop.