Amerikaanse watersnip | Gallinago delicata

Geluid

Bij het opvliegen een scherpe, wat hoger en droger klinkende ketsj dan de schorre retsj van de watersnip, maar het verschil is te klein om op te bouwen. Op het broedgebied is het baltsgeluid duidelijker: het zoemende blaten van de trillende buitenste staartpennen ligt hoger, gaat sneller en klinkt harder, meer als een snel woe-woe-woe-woe dan als het trage blaten van onze watersnip.

Herkenning

Op afstand een watersnip: dezelfde gedrongen bouw, dezelfde zeer lange rechte snavel, dezelfde vier crème lengtebanen over de rug. Van dichtbij oogt de vogel kouder en grijzer, met minder warm roodbruin in kop- en rugtekening en met witte in plaats van roomkleurige randen aan de vleugeldekveren. In de staart zitten zestien pennen in plaats van veertien, en de buitenste zijn smaller en zwaarder gebandeerd, met minder wit.

Verwarrings­soorten

Alleen de watersnip komt in aanmerking, en het verschil zit grotendeels in veren die je moet kunnen tellen. Tel de staartpennen: acht paar bij de Amerikaanse watersnip, zeven bij de watersnip. Let in vlucht op de smallere witte achterrand van de arm, die bij de watersnip een duidelijke witte streep vormt en hier een dun lijntje blijft. Let ook op de donkerder okselveren en ondervleugeldekveren, waar de zwarte banden breder zijn dan de witte. In de praktijk valt dit in het veld vaak niet te beslissen: de meeste aanvaarde gevallen berusten op foto's van een gespreide staart of van een vogel die zich uitrekt.

Leefgebied

In Europa in precies dezelfde terreinen als de watersnip: slootkanten, plasdras, drassige weilanden en ondergelopen akkers met dekking binnen een paar meter. In Noord-Amerika broedt hij in zeggemoerassen, veenmoerassen, wilgen- en elzenbroek en natte hooilanden, en overwintert hij tot in rijst- en suikerrietvelden.

Verspreiding en trek

Broedvogel van Alaska en Canada tot in het noorden van de Verenigde Staten, overwinterend van het zuiden van de Verenigde Staten tot in het noorden van Zuid-Amerika. In het kaartgebied een dwaalgast: op de Azoren in het najaar bijna jaarlijks, en op de Britse Eilanden sinds het eerste geval op de Scilly-eilanden in 1998 regelmatig, vaak van vogels die maandenlang op dezelfde plas blijven.

Hoe en wanneer kijken

Ga af op een langdurig overwinterende vogel in het zuidwesten van de Britse Eilanden — Cornwall, Ierland — en neem de tijd: wacht tot hij zich uitrekt of poetst, want alleen dan spreidt hij de staart. Fotografeer verder elke snip die opvliegt, van opzij en van onderen; de achterrand van de vleugel en de bandering van de ondervleugel zijn op een scherpe foto beter te beoordelen dan door de kijker.

Staat van instandhouding

Niet bedreigd (IUCN: Least Concern). In Noord-Amerika is de soort algemeen, met een populatie in de miljoenen; er worden daar jaarlijks ruim negentigduizend vogels geschoten zonder dat dat de aantallen aantast. Verlies van moerassen en aanvaringen met gebouwen en masten zijn de bekendste knelpunten. De Europese gevallen hebben voor de soort geen enkele betekenis.

Wetenschappelijke naam

Gallinago delicata | (Ord, 1825)

Ord beschreef de soort in 1825 als Scolopax delicata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Gallinago werd in 1760 ingevoerd door Brisson. Gallinago is Neolatijn voor 'snip', gevormd uit het Latijnse gallina 'hen' en het achtervoegsel -ago 'gelijkend op'. delicata is Latijn voor 'fijn, sierlijk'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pennsylvania.