Albatrossen | Diomedeidae

Albatrosses | Albatros

Ruim twintig soorten in vier geslachten. De familie leeft vooral op de zuidelijke oceanen, met een paar soorten in de noordelijke Stille Oceaan. De grote albatrossen hebben de grootste vleugelspanwijdte van alle levende vogels, tot ruim drie meter. De vleugels zijn lang en smal. Een pees in het schoudergewricht houdt ze gestrekt zonder spierkracht. Zo kunnen albatrossen urenlang zonder vleugelslag zweven. Ze benutten het verschil in windsnelheid vlak boven de golven en wat hoger in de lucht, en leggen zo op één foerageertocht duizenden kilometers af. Zoals alle stormvogelachtigen hebben ze buisvormige neusgaten, bij albatrossen als twee aparte buisjes aan weerszijden van de snavel. Ze ruiken uitstekend en vinden zo voedsel over grote afstand. Zoutklieren boven de ogen scheiden overtollig zout af. Ze eten vooral inktvis, vis, krill en aas, en pakken die van het wateroppervlak, vaak 's nachts. Paren blijven hun leven lang bij elkaar. Voordat ze gaan broeden, voeren jonge vogels jarenlang ingewikkelde dansen op met snavelklepperen, uitgespreide vleugels en luide roepen naar de hemel. De eerste broedpoging volgt vaak pas na vijf tot vijftien jaar. Er komt één ei, op een nestheuvel van modder en planten of op een richel, in kolonies op afgelegen subantarctische eilanden. Bij de grootste soorten duurt één broedcyclus bijna een jaar, zodat ze na een geslaagd jaar een jaar overslaan. Albatrossen kunnen meer dan zestig jaar oud worden. Het is een van de meest bedreigde vogelfamilies ter wereld: de meeste soorten zijn bedreigd, vooral doordat ze in de longline- en sleepnetvisserij verdrinken.