Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Roodmaskeraratinga
Roodmaskeraratinga | Psittacara mitratus
Mitred Parakeet | Aratinga mitrada
De roodmaskeraratinga is een forse groene parkiet met wisselend veel rood op het voorhoofd en rond het oog, dat bij oudere vogels tot ver over de wangen kan uitbreiden. Van huis uit een vogel van het Andesgebergte in Peru, Bolivia en Argentinië, is hij ingeburgerd in Californië, Florida en op Hawaï, als nakomeling van ontsnapte en losgelaten kooivogels.
Geluid
Een aanhoudend luid, schrapend geschreeuw in de vlucht, afgewisseld met nasale, piepende tonen. Een groep die overvliegt is van ver te horen; zittend in een boom wordt het geluid korter en minder frequent.
Voor deze soort is nog geen vrij gelicentieerde opname gevonden; hieronder staat wel waar je op moet letten.
Herkenning
Overwegend groen, met een paarsachtig voorhoofd en wisselend veel rood rond en voor het oog dat bij sommige vogels tot ver op de wangen doorloopt. Rond het oog zit kale, witte huid, en de snavel is hoornkleurig. Jonge vogels hebben nog nauwelijks rood. De hoeveelheid rood verschilt sterk van vogel tot vogel en is geen leeftijds- of geslachtskenmerk in enge zin.
Verwarringssoorten
De guayaquilaratinga (Psittacara erythrogenys) heeft een vrijwel volledig rode kop in plaats van een wisselende hoeveelheid rood rond het oog, en is van dichtbij te onderscheiden aan de rode in plaats van groene nek. De nandayparkiet heeft een zwart gezichtsmasker en een zwarte snavel, geen rood. De groenwangamazone en finsch-amazone zijn fors groter en gedrongener, met een korte in plaats van lange staart.
Leefgebied
Bergbos, nevelwoud en struweel tussen 1000 en 3400 meter in het oorspronkelijke gebied. In dit gebied vooral buitenwijken en steden met hoge bomen in Californië en Florida.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld volgens de USNVC — de vegetatie-indeling van de Verenigde Staten en Canada — en CMECS voor zee en kust.
Verspreiding en trek
Zijn oorspronkelijke gebied ligt in de Andes van Peru (Ayacucho en Cuzco), Bolivia en Argentinië, tot in het zuiden in de provincie Córdoba; dat valt buiten deze kaart. In Noord-Amerika is hij ingeburgerd uit ontsnapte kooivogels: in Californië leefden er in 2002 ongeveer duizend, in Florida in 2019 ten minste vierhonderd, en op Hawaï is een kleinere groep door beheersmaatregelen teruggebracht van ongeveer tweehonderd naar zo'n dertig vogels. Kleinere, ingevoerde groepen zijn ook uit Mexico gemeld. Trekken doet hij niet: de vogels blijven het hele jaar in dezelfde streek.
- Jaarrond
- Winter
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Waar en wanneer kijken
Let op hoeveel rood een vogel op de kop draagt: bij de roodmaskeraratinga wisselt dat sterk van vogel tot vogel binnen dezelfde groep, terwijl de verwante guayaquilaratinga vrijwel altijd een egaal rode kop heeft. Een groep die schreeuwend overvliegt is de beste kans om meteen meerdere vogels te vergelijken.
Staat van instandhouding
De soort geldt wereldwijd als niet bedreigd, met een stabiele populatie over een groot deel van de Andes. De ingeburgerde populaties in dit gebied nemen toe, behalve op Hawaï, waar gerichte beheersmaatregelen de aantallen hebben teruggebracht.
Wetenschappelijke naam
Psittacara mitratus | (Tschudi, 1844)
Von Tschudi beschreef de soort in 1844; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors, als verkleinwoord van het Latijnse psittacus, 'papegaai'. mitratus is Latijn voor 'met een mijter getooid', naar de rode kopkleur die aan een bisschopsmuts doet denken.