Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Geelbuiksapspecht
Geelbuiksapspecht | Sphyrapicus varius
Yellow-bellied Sapsucker | Chupasavia norteño
De geelbuiksapspecht is de meest trekkende sapspecht van Noord-Amerika: hij broedt in het boreale en noordoostelijke bos en trekt in het najaar weg naar het zuidoosten van de Verenigde Staten, Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied.
Geluid
De roep is een nasaal, klagend miew; het trommelen volgt een onmiskenbaar stotterend ritme, met een korte inleidende reeks gevolgd door onregelmatige, langzamer wordende slagen.
Opname: Jonathon Jongsma — CC BY-SA 3.0 · Lake Bemidji State Park, Beltrami, Minnesota, United States · xeno-canto
Herkenning
Een specht met zwart-wit gebandeerde rug, een rode voorkop, een brede witte vleugelstreep en een lichtgele wasem over de buik. Het mannetje heeft een rode keel, het vrouwtje een witte; beide hebben een zwarte borstband.
Verwarringssoorten
De roodneksapspecht en de roodborstsapspecht van het westen lijken sterk, maar de geelbuiksapspecht is de enige met een witte in plaats van rode nek en, bij het vrouwtje, een witte keel; waar de arealen elkaar raken komen kruisingen voor.
Leefgebied
Jong, opgaand loof- en gemengd bos, vaak met esp of berk, in het boreale gebied en het noordoosten van het continent.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld volgens de USNVC — de vegetatie-indeling van de Verenigde Staten en Canada — en CMECS voor zee en kust.
Verspreiding en trek
Broedt van Alaska en heel boreaal Canada zuidwaarts tot in de noordoostelijke staten en de Appalachen; overwintert van het zuidoosten van de Verenigde Staten tot Panama en de Caribische eilanden.
- Jaarrond
- Broedvogel (zomer)
- Winter
- Doortrek
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Waar en wanneer kijken
Zoek naar horizontale rijen kleine putjes in de bast van esp of berk; de vogel keert regelmatig terug naar dezelfde boom om de sap te likken.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd en plaatselijk zelfs toegenomen door de opkomst van jong bos na kap; de sapputjes worden ook door kolibries en andere vogels benut.
Wetenschappelijke naam
Sphyrapicus varius | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Picus varius; sindsdien overgebracht naar Sphyrapicus, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Varius is Latijn voor 'bont, gevarieerd', naar het gebandeerde verenkleed.